Een tijdje geleden kreeg ik de mogelijkheid om een nieuwe camera te kopen. Natuurlijk was ik al een tijdje daarover aan het nadenken, maar nu werd het opeens concreet. En zo kwam ik weer voor dezelfde keuze te staan, waar ik al eerder mee worstelde: Koop ik een fullframe camera of niet?
Toen camerafabrikanten met het ontwerp van digitale spiegelreflexen begonnen, was de sensortechnologie nog niet zover dat er genoeg kwaliteit te bieden was. Daarom introduceerden zij een kleine sensor, de zogenaamde APS-C sensor. In tegenstelling tot het 35mm beeldformaat was deze sensor kleiner, maar bood daardoor wel kwaliteit. Doordat spiegelreflexen deze kleinere sensor kregen, veranderde de lichtinval van het objectief op de sensor. De brandpuntsafstand zoals die op de lens vermeld staat, wordt hierdoor veranderd met een zogenaamde cropfactor 1,6 (Canon) of 1,5 (Nikon). Het topsegment van de digitale camerareeksen biedt, in veel gevallen, wel een fullframe sensor aan. De technologie is ondertussen zover gegroeid dat deze steeds beter worden. Fullframe camera’s bieden als voordeel dat de grotere sensoren meer en beter licht kunnen opnemen, buiten het feit dat de brandpuntsafstanden van de objectieven weer kloppen. Echter, dat heeft wel een prijskaartje. Een fullframe camera kost al snel bijna duizend euro meer.
Binnen Canon zijn er diverse klassen camera’s: van de instapmodellen zoals de opvolgers van mijn vertrouwde EOS300D tot de professionele en peperdure EOS1D. Slechts een van de 1D versies is fullframe. Voor een andere fullframe Canon moet je bij de 5D reeks zijn. Deze camera wordt veel gebruikt door landschapsfotografen, juist vanwege de sensor. De eerstvolgende camera is geen fullframe, maar de 7D heeft met z’n 18 megapixels sensor een prima beeldkwaliteit en levert met zijn snelle DIGIC4 processoren goede prestaties. Zo ontstond eigenlijk de keuze voor me: Ga ik voor een fullframe 5D of een gecropte 7D?
Uiteindelijk werd de keuze mede bepaald door de financiën. De 7D was al duur genoeg als je de grip, extra batterij en snelle Sandisk CF kaart voor de opslag meetelde. Als ik voor de 5D ging, had ik wel de begeerde fullframe sensor, maar behalve de veel duurdere body zou ik ook moeten investeren in nieuwe lenzen. De EF-S serie lenzen die voor de gecropte camera’s gemaakt worden, werken minder goed op fullframe camera’s en leveren al snel vignettering op. Dat betekende simpelweg dat ik ook nog eens duizend euro extra zou moeten investeren en dat zat er niet in. Daar bovenop kwam het feit dat de 7D sensor een prima alternatief is die een fullframe zo goed mogelijk benadert. Het was op dat moment de beste deal. Die fullframe sensor is wel kwalitatief een beter alternatief, maar voor de komende jaren is de 7D meer dan prima voor mij.
Zo gezegd, zo gedaan. Ik koos voor de Canon EOS7D met de BG-E7 battery grip, extra batterij en een snelle Sandisk CF kaart. Hiermee kan ik me de komende jaren prima uitleven, zoals ik al kon doen in de Steenfabriek en op Texel. In de volgende post zal ik verder ingaan op deze voor mij zo belangrijke inverstering.