Ik zit altijd vol met plannen en ideeën. Bijvoorbeeld nieuwe fotolocaties of technieken die ik nog wil uitproberen. Als ik in de auto zit, kijk ik continu rond voor nieuwe locaties en als ik foto’s van andere landschapsfotografen zie, probeer ik elementen eruit te halen om in mijn eigen composities te verwerken. Helaas werd ik dit jaar geplaagd door lichamelijke kwaaltjes die me iets te regelmatig dwongen om letterlijk bedrust te nemen. Voor mijn gevoel miste ik daardoor vele mooie zonsondergangen en andere momenten. Op sommige momenten lag ik in bed goed te balen. Echter, uit alle negatieve dingen kan iets positiefs voortkomen, dus ook hieruit!
Gedurende de verplichte bedrust kwam ik op een mooie filosofie die precies beschrijft waarom ik zoveel van landschapsfotografie houd. Die filosofie is namelijk “Bezieling vanuit de lens”. Het dagelijkse leven is hectisch en vaak geestdodend: de meeste van mijn dagen worden achter de computer gevuld, waar mijn dagelijkse werk als consultant zich monotoon opstapelt, of in de auto stilstaand in de file. Ik kom pas tot leven als ik buiten ben en één kan worden met het landschap wat ik zo graag vastleg. Of het nu zonnig is of vriest, of ik in een verlaten gebouw of een verlaten veld sta, de kleuren, geuren en atmosferen laden me op en geven me nieuwe energie. De prachtige kleuren die de zon op aardse structuren tentoon kan spreiden, laten me zien waar de mens zijn oorsprong heeft en kan terugvinden: in de schoot van Moeder Aarde.
Noem me sentimenteel, maar als ik buiten bezig ben, kan ik niet anders dan zo denken. De camera is mijn verlengstuk om die atmosfeer, die bezieling, te proberen te vangen in een beeld. Een beeld dat de kijker hopelijk net zoveel schoonheid en energie kan geven als ik in het echt ervaar. En tot die tijd blijf ik dat gewoon proberen…