Toen ik besloten had een nieuwe camera te gaan kopen, kwam al gauw de vraag in me op voor welk merk ik zou moeten gaan. In die tijd was er eigenlijk alleen de keuze tussen Nikon en canon, andere merken werden al gauw als b-merken bestempeld. Gelukkig is dat laatste helemaal veranderd en is de markt een stuk meer pluriform. In een fotowinkel heb ik toen de Canon EOS300D en de Nikon D70 vastgehad en bekeken en puur intuitief, de beide camera waren qua specificaties aan elkaar gewaagd, gekozen voor de Canon.
Al snel merkte ik dat in de wereld van fotografen de animositeit tussen de concurrenten Canon en Nikon tot statussymbool verheven was. Het doet me nog het meeste denken aan de animositeit tussen bijvoorbeeld fanatieke Apple en Android gebruikers. Toen ik een lezing van Nikon-gebruiker en professionele fotograaf Joe McNally bijwoonde, was zijn eerste vraag of er ook Canon-gebruikers in de zaal zaten, waarna hij genoegzaam aangaf dat ze tot het einde van de lezing de tijd hadden zich te laten bekeren…
Zelf denk ik dat de hele discussie draait om persoonlijke voorkeuren, al merk ik wel dat eenmaal gekozen voor, in mijn geval dan, Canon, ik wel merkvast ben en mijn volgende camera vrijwel zeker een Canon wordt. Het gaat dan om lay-out en gevoel. Ik sprak laatst iemand die puur voor de Nikon koos vanwege het gevoel in zijn (grote) handen, terwijl met een grip datzelfde gevoel wellicht ook verkregen kon worden. Het is puur een gevoelskwestie. En gelukkig maar, in een wereld waarin semi-wetenschappelijke wetmatigheden als lichtintensiteit, lichtgedrag op diverse diafragmaopeningen en algoritmes in camerachips en nabewerkingssoftware de norm zijn, moet er ook sprake zijn van gevoel. En gelukkig is dat gevoel niet alleen te vinden in de kunstvorm van een mooie compositie, maar blijkbaar ook in het gevoel voor het cameramerk ;-)
Geef een reactie