Hasard de Cheratte

Al anderhalf jaar rijd ik regelmatig door Luik heen, onderweg naar diverse bestemmingen. Vlak voor de stad ligt een groot kruispunt waar de autowegen vanuit Aken, Maastricht en Brussel elkaar kruisen. Vernoemd naar het nabij gelegen dorpje heet dit kruispunt Cheratte. Zeker als je het Maasdal inrijdt vanuit Brussel zie je aan de overkant de typische Malakoff toren van de verlaten steenkoolmijn “Charbonnage Hasard de Cheratte” liggen. Deze mijn, verlaten en gesloten in 1977, was vanaf 1860 in bedrijf en beschikte over vier schachten. Al anderhalf jaar rijd ik aan deze locatie, in urbex kringen een echte klassieker, voorbij. Hoog tijd voor een bezoek dus..

De verlaten mijn ligt letterijk midden in het dorp, dat nog het oude mijnverleden uitstraalt door de kleine arbeidershuisjes die rondom de mijn liggen. De mijn zelf is bijzonder, omdat, behalve de verticale schacht, er ook een horizontale schacht de heuvel inloopt. Al vanaf 1860 werd hier steenkool gedolven, een van de vele actieve mijnen in en om Luik. In 1907 werd de mijn flink uitgebreid met extra schachten, waarvan de diepste 481 meter de grond ingaat. De typische Malakoff toren, met zijn kantelen en Gothische ramen, werd toen ook gebouwd om zo de eerste schacht te kunnen bedienen. Ook werden er ruimtes gebouwd voor de waslokalen en de administratie. In 1977 werd de mijn gesloten. De opbrengsten liepen terug, terwijl de kosten steeds hoger werden. De Walloonse mijnindustrie kon niet meer tippen aan die van buitenlandse steenkool of alternatieve brandstoffen zoals olie en gas. Die sociaal-economische ramp is overal nog zichtbaar in het verpauperde Maasbassin rondom Luik. Het gebouw staat op een monumentenlijst, maar buiten afgesloten poorten en waarschuwingsborden wordt het terrein aan zijn lot overgelaten.

Na twee eerder mislukte pogingen, waarbij we de ingang niet konden vinden, lukte het ons toch om binnen te komen. Het weer was niet geweldig, maar het was in ieder geval droog. De Malakoff toren en de bijgebouwen, de betonnen No.4 toren over de diepste en meest recente schacht en de werkplaatsen daarachter, hebben we uitgebreid verkend. De atmosfeer in de gebouwen is geweldig, al is er veel vernield en weggehaald sinds de eerdere urbex foto’s die ik van het complex zag. De natuur heeft veel teruggewonnen, maar op sommige plaatsen zijn de schakelkasten nog verbazend heel en gaaf. De mijnschachten zelf hebben we niet bekeken. Dat vonden we te riskant.

Het terrein zelf is compleet verlaten en het is bizar om te zien dat sommige muren van het mijncomplex tegen woonhuizen opstaan. Vanuit de restanten van de mijn kijk je soms rechtstreeks woningen binnen. Ik schoot in totaal 381 foto’s, waaruit 89 HDR opnames werden gedestilleerd. Uit deze foto’s heb ik 20 opnames geselecteerd die aan mijn kwaliteitseisen voldeden. Deze zijn te vinden in het album “Hasard de Cheratte“.

De sfeer binnen een urbex locatie als deze is bijzonder. De gebouwen stralen het mijnverleden nog helemaal uit, ook al gaan ze langzaam terug naar de natuur. Al met al een bijzondere ervaring!