In augustus was ik in Luxemburg. We waren daar voor een rustig weekendje en toevallig kwamen we langs de Amerikaanse begraafplaats nabij het vliegveld. Toch nieuwsgierig geworden besloten we hier naar binnen te gaan. Ik was niet van plan om alle Amerikaanse kerkhoven vast te leggen, maar een extra kon toch wel?
Zoals ik gewend ben van het kerkhof in Margraten was alles perfect in orde: brandschone kruizen, gemillimeterd gras en geen sprietje onkruid te zien. Met de lessen van Margraten in mijn hoofd ging ik aan de slag en maakte een paar mooie sfeerbeelden. Na een anderhalf uur besloten we weer te gaan, maar wegrijdend van de parkeerplaats zagen we een wegwijzer naar de Duitse begraafplaats van Sandweiler. Nieuwsgierig geworden reden we hier toch heen. Het contrast kon echter niet groter zijn!
Ongemaaid gras, molshopen, ruwe betonnen kruizen. De sfeer was heel anders, soberder. Duidelijk een begraafplaats van de verslagen partij, hoewel het wel werd bijgehouden door lokale en Duitse diensten. Beide begraafplaatsen ontstonden toen in 1944 Amerikaanse hospitaaltroepen de Amerikaanse en Duitse doden die vanuit de Ardennen en het latere Rheinland offensief kwamen daar te begraven. Juist dit contrast maakte deze serie tot een indrukwekkende documentaire.
Deze foto’s, en andere, zijn ook te vinden in het album “Comrades/Kameraden”
