Tijdens de voorbereiding voor de urbex sessie in Gare du Montzen kwam ik voor de eerste keer in aanraking met de term en de techniek van HDR. HDR staat voor High Dynamic Range en geeft een staat aan waarin de camerasensor niet meer adequaat kan omgaan met de grote contrastverschillen binnen een compositie. Om die contrastverschillen wel te kunnen benutten dienen reeksen van drie of meer opnames gemaakt te worden met andere sluitertijden die naderhand softwarematig samengevoegd worden.
Een voorbeeld hiervan is te zien in de afbeelding hiernaast. Boven zijn de reeks van drie opnames te zien, welke als -1, 0 en +1 EV (Exposure Value) gerangschikt zijn. Daaronder is in het groot de uiteindelijke HDR.
Photoshop CS5 heeft standaard een HDR functie, maar deze zit niet bij de Elements versie erbij. Wel kun je sinds Elements 8 gebruik maken van een functie genaamd PhotoMerge die een uitgeklede maar vergelijkbare functie biedt. Hier heb je echter weinig controle over het proces dus komt al gauw specialistische software om de hoek kijken. Naderhand heb ik veel gehad aan het boek “HDR” van Jozef Elzenga, waarin hij heel overzichtelijk en uitgebreid de techniek behandeld en praktijkvoorbeelden geeft met vrijwel alle bestaande software die er voor handen is. Echter, in eerste instantie gebruikte ik alleen de PhotoMerge functie. Ik had de meeste opnames in reeksen geschoten met de Auto Exposure Bracketing functie van mijn camera. Hiermee kon ik reeksen van maximaal drie opnames maken met een verschillende sluitertijd. De andere settings, zoals diafragma, ISO en witbalans moeten dan identiek blijven, of je nu in JPG of RAW werkt. Ik koos voor + 1 en – 1 stop verschil, uiteindelijk had ik voor een beter effect met twee stops verschil kunnen schieten denk ik.
Ik kwam erachter dat de PhotoMerge functionaliteit van Elements 9 wel aardig is, maar zoals ik al schreef, heb je weinig controlemogelijkheden. Niet veel later ontdekte ik het opensource programma LuminanceHDR en installeerde dat. Deze maakt echter gebruik van algoritmes die door enthousiaste ontwikkelaars gemaakt zijn waarin veel specialistische termen en wiskundige modellen verwerkt zijn, waardoor ik het resultaat niet echt goed kon controleren. Een paar maanden geleden, mede door het lezen van het boek van Elzenga, kwam ik uit bij Photomatics Pro, die me wel de benodigde controlemogelijkheden gaf.
Zo ben ik steeds meer met HDR bezig. Urbex is een vaak voorkomende HDR stijl, maar eigenlijk kan je met HDR overal wel uit de voeten als de contrastverschillen nogal groot zijn. De meeste HDR composities worden echter uit artistiek oogpunt vaak erg overdreven getonemapt (de methode om van de 32-bit HDR opname weer een ‘normale’ 16-bit opname te maken). Dit is stijlgevoelig en vind ik vaak niet zo mooi. Echter, mits met smaak en met mate uitgevoerd, zoals Michael Freeman laatst in een Outdoor Photography artikel over HDR beschreef, kan het zeker helpen de juiste sfeer over te brengen. De harde zomerkleuren helpen niet echt voor goede HDR, maar de aankomende herfst moet zeker me daar wat meer ervaring in gaan brengen!
Geef een reactie