Kamp Gabriel Petit

Het was alweer een half jaar geleden dat ik een urbex fotoshoot had gedaan en het begon wel weer te kriebelen. Tijd voor een nieuwe locatie dus en dit keer viel ons oog op Kamp Gabriel Petit, een verlaten legerkamp net over de grens in Duitsland. Het was grijs en regenachtig die zaterdag, maar dat kon ons niet deren dit uitgestrekte en verlaten kamp grondig te verkennen.

Kamp Gabriel Petit was al in de Tweede Wereldoorlog een militair kamp. Na de oorlog werd het door de Belgische Strijdkrachten in Duitsland (BSD) in gebruik genomen als administratief en logistiek hoofdkwartier voor het Belgische Legerkorps dat in Nordrhein-Westfalen gelegerd was. Vanuit dit kamp werden de overige bases bevoorraad en bestuurd. Elke Belgische dienstplichtige begon, na de basistraining, in dit legerkamp, welke zelfs een eigen Belgische postcode bezat. In 1992 werd het sterk verouderde en verwaarloosde kamp overgedragen aan de Duitse regering, toen de laatste Belgische troepen zich terugtrokken. Zonder doel of bestemming verviel het kamp al snel terug aan de natuur. In het begin van het nieuwe millennium werd een gedeelte van het kamp nog gebruikt als Belgisch jeugdkamp, maar ook dit werd in 2003 opgegeven en bleven de restanten achter voor de oprukkende natuur, krakers, vandalen en urbexers.

Het kamp is vooral enorm, met een verscheidenheid aan gebouwen. Oude en nieuwe barrakken wisselen elkaar af, terwijl houten gebouwen ofwel ingestort ofwel afgebrand zijn. Graffiti zit overal op de muren; een getuige van de vele bezoeken door jeugd aan het verlaten en afgelegen terrein. Bijzonder zijn het gedeeltelijk afgebrande theater en de kapel; gebouwen met een bijzondere urbex sfeer. In iets meer dan twee uur kon ik slechts een kwart van het terrein verkennen en moest ik me beperken tot de hoogtepunten. Des te meer reden om nog eens terug te komen, maar dan met beter weer. Alhoewel, de vele waterplassen in de gebouwen, als gevolg van lekkages, maakte mooie reflecties waar ik dankbaar gebruik van kon maken. Ik kon me tevens goed uitleven met de flexibiliteit van mijn nieuwe statief en maakte in die korte tijd 150 opnames in sets van drie.

Batchverwerking in Photomatics voor de HDR conversie leverde een eerste set van vijftig opnames op, die ik verder kon bewerken. Ik koos ook voor een aantal zwartwit conversies en een aantal panorama’s om de maximale sfeer te benadrukken. Uiteindelijk bleven er 13 opnames over die voldeden aan mijn wensen en verwachtingen. Deze opnames zijn te vinden in het album Gabriel Petit.
Ik merk dat ik steeds meer handigheid begin te krijgen in de software die tot mijn beschikking staat om zo de maximale sfeer uit de opnames te halen. Wat zeker ook helpt, is, dat ik, veel meer dan eerst, ter plekke al visualiseer wat ik wil bereiken. Hierdoor kan ik veel doelgerichter te werk gaan op locaties en achter de computer. Ik wist welke opnames in een panorama of in zwartwit moesten zijn, of welke effecten ik wilde toevoegen. Dat is een mooie les geleerd. Tijd voor de volgende urbex!