Ondertussen heb ik heel wat foto’s geplaatst van landschappen op vakanties in het binnen- en buitenland. Landschapsfotografie heeft me vanaf het begin af aan getrokken. Ik denk dat het een combinatie is van de schoonheid van de natuur, de weersomstandigheden en het licht wat hierdoor kan ontstaan. Ik kan echt genieten van mooie landschappen van landschapsfotografie grootheden als Bas Meelker, Bart Heirweg of Joe Cornish. Maar ook de onvoorspelbaarheid van landschapsfotografie, waar je overgeleverd bent aan de grillen van seizoenen, het weer en de locaties, trekt me enorm. Hoewel ik niet de hoeveelheid tijd en geduld heb van professionele landschapsfotografen, het is immers ook niet mijn werk, kan ik heel erg genieten als ik net geluk heb en mooie omstandigheden voor mijn lens aantref en deze op de juiste manier op de gevoelige plaat kan vastleggen.
Een goede landschapsfoto is immers niet alleen de juiste locatie, maar ook de juiste compositie. Een platte compositie trekt niemand aan, je wil als het ware een foto ingezogen worden. Leidende lijnen in een landschap, zoals de klassieke heggetjes of beekjes, zijn prima manieren om dit wel te verkrijgen, net zoals een duidelijk voorgrondobject die de eerste aandacht trekt en je vanaf daar de diepte van het landschap inzuigt. Een extra dimensie geeft zoals gezged het licht. Hard licht midden op de dag is minder mooi als roodgekleurd avond- of ochtendlicht, terwijl mooie wolkenpartijen betere foto’s opleveren als een strakblauwe lucht.
Een eerste inzicht hierin kreeg ik toen we in mei van dit jaar een paar dagen verbleven in Centre Parcs Lac d’Aillette in Noord-Frankrijk, Met het huisje letterlijk aan het meer en een enorme wolkenpartij in de lucht die avond, was het een kwestie van afwachten wat er zou gebeuren. Ik had mijn statief toch meegenomen en kon deze mooi opstellen op de vlonder van het huisje. Een geleend polarisatiefilter moest extra effect opleveren. De foto’s die ik overdag gemaakt had van zwaluwen en eenden en de ondergaande zon, waren niet echt geweldig geworden, maar vlak voordat ik het opgaf en wilde opbreken, brak de zon af en toe door de wolken heen en zette het meer en de oever aan de overkant in betoverend licht. Het resultaat waren twee mooie sfeervolle foto’s. OK, ze waren compositietechnisch niet perfect, maar in landschapsfotografie geldt dat sfeer boven compositie staat. Met andere woorden, een mooie sfeer verbloemt de compositiefouten.
De foto’s waren al erg mooi op het schermpje van de EOS300D, maar met kleine aanpassingen in witbalans en kleurverzadiging in Adobe Camera RAW, werden de opnames alleen maar mooier van sfeer. Deze foto’s smaakten naar meer en waar beter daarmee te beginnen als in het eigen wonderschone Limburgse Heuvelland. Met haar heuvels en beekjes, als voorloper van de Ardennen en de Eiffel, is het Heuvelland een mooie uitdaging. Daar de volgende keer meer over!
Geef een reactie