In zijn derde artikel over analoge fotografie deelt gastblogger Vincent zijn gedachtes over de Ilford delta 400.
Bij analoge fotografie speelt de keuze van de film een grote rol. Waar je met digitaal achteraf de wit balans en het masker (en daarmee de sfeer) kunt bepalen, doe je dat bij analoge fotografie vooraf. Inderdaad met de keuze van je filmrolletje. In deze blog beschrijf ik mijn ervaring met de Ilford delta 400. Dit is een zwart/wit filmrol uit de professionele lijn van Ilford met een klassieke uitstraling. Ik had al goede ervaringen met de Delta 100. Maar nu wilde ik meer uit de hand schieten en koos dus voor zijn “snellere” broertje.
De voorbereiding
Het Vresselse bos net boven Eindhoven bevat diverse vennen (zoals de Hazenputten) die omringt zijn met loofbossen waar berken de overhand hebben. In de winter van 2018 ligt hier helaas geen sneeuw, maar de trieste grijze lucht zorgt ervoor dat de contrasten laag zijn. Het idee was om deze triestheid in het landschap te vangen met deze film. Hier en daar aangevuld met foto’s van elfenbankjes om mijn nieuwe lens zuiko OM 80mm f4.0 macro lens te testen.
Landschap
Foto 1: poort in Vresselse bos, film Delta 400, brandpunt 28mm, F16, sluitertijd 1/60 lightroom +1 belichting
Allereerst ben ik begonnen met landschapsfoto’s waarbij ik de zon uit het beeld hield. Zoals bij foto 1. Je ziet dat de schaduwen en de hooglichten snel dichtlopen bij deze film. Het donkere bos is snel een zwarte vlek. Hetzelfde geldt voor de lucht en het ontbreken van de details in de tape. Aangezien er geen tekening in de lucht zat, zal ik de volgende keer de foto’s iets overbelichten.
Maar in de nabewerking zijn deze uitersten goed te herstellen, De details in de witte tape zijn echter minder duidelijk. Verder valt het me op dat de micro contracten niet al te scherp zijn. Misschien verklaart dit de grijze zweem over de foto. Delta 400 houdt van grijs en zwart, maar iets minder van wit blijkbaar.
Foto 2: detail uit foto 1
Na een tijdje brak de lucht een beetje open en begon een waterig zonnetje te schijnen. Tijd om te kijken of de film om kon gaan met grote contrasten. Ik heb de belichting gebaseerd op het meer. In foto 3 is te zien dat ook hier de donkere delen snel dichtlopen, maar dat de licht delen nog een redelijk vertekening hebben. In lightroom heb ik de schaduwen met 100 opgehaald en de hoog lichten met 100 verminderd. Het resultaat is foto 4.
Foto 3: Vennen in het Vresselse bos, film Delta 400, brandpunt 28mm, F16, sluitertijd 1/200
Foto 4: foto 3 in lightroom schaduw +100 hooglichten -100.
Ook hier is Delta 400 vrij vergevingsgezind. De schaduwen en hooglichten kunnen in de nabewerking hersteld worden. Echter dit heeft wel een prijs. In de hooglichten wordt het micro contrast hoger en daardoor de lucht korreliger. In het donker is deze korreligheid minder zichtbaar. Maar krijgt wel een bruinige gloed.
Foto 5: detail uit hoog licht van foto 4
Foto 6: detail uit schaduw foto 4
Ik merk dat grijs en grauw weer, een sterk punt is van de delta 400. Want de sfeer die de foto’s hebben geeft deze sfeer authentiek weer. Ik begin wel te twijfelen of de korrel die ik zie het resultaat is van de film, of van de lage scan kwaliteit. Ik vermoed het laatste. Hoog tijd dus om een goede scanner aan te schaffen. Of een persoon vinden die het nog op de chemisch manier de foto’s ontwikkelt.
Foto 7 & 8: de zon schijnt door de berken van het Vresselse bos.
Foto 9: de berken reiken tot aan de hemel. film Delta 400, brandpunt 28mm, F16, sluitertijd 1/200 lightroom +1 belichting
Macro
Zoals gezegd wilde ik ook mijn macro lens uitproberen. En wel uit de hand. Daarom dat ik voor de Delta 400 (iso) en niet voor de delta 100 (iso) heb gekozen. En dan lig je dan met je knieën in het zand. Wachtend op een beetje licht. Je camera zo stil mogelijk houdend. Nee, het was geen onverdeeld succes. Voornamelijk door de onervarenheid van de fotograaf. Maar toch.. Ik ben van Ilford gaan houden. Voornamelijk vanwege zijn fluweel zachte onscherpte zoals je kunt zien op de voor en achtergrond van foto 13. Maar daarbij ook de mogelijkheid van het scherp vastleggen van mooie details zoals te zien op foto 11 en 13.
Foto 10: elfenbankjes op berk, film Delta 400, brandpunt 50mm, F1.8, sluitertijd 1/100 lightroom +1 belichting
Foto 11: waterdruppels op blad, film Delta 400, brandpunt 80mm, F16, sluitertijd 1/60 lightroom + 1 belichting
Foto 12: close-up elfenbankje op berk, film Delta 400, brandpunt 28mm, F16, sluitertijd 1/60 lightroom +1 belichting
Foto 13: close-up elfenbankje op berk, film Delta 400, brandpunt 80mm, F3,5, sluitertijd 1/60 lightroom +1 belichting
Met de benen op tafel.
Ik denk dat Ilford Delta 400 terecht “professional” mag heten. De film levert boterzachte onscherpte en veel details in de scherpe delen van de foto. De film houdt van grijs en loopt snel dicht in de donkere en lichte delen van de foto. Dit is in de nabewerking goed terug te halen. Houdt bij het nabewerken wel rekening met de scanresolutie, Als je geen goede scanner hebt of zo ie zo niets hebt met nabewerken, is aan te bevelen om gradueel filters mee te nemen om deze contrasten te beheersen. De micro contrasten zijn niet heel hoog wat bijdraagt aan de zachte look en feel van deze film. Dus of dit een nadeel is? Als je de desolaat, leeg en/of treurig gevoel in je landschapsfoto’s wilt leggen is deze film the way to go. Volgende stop de Kodak TMax. Ik ben benieuwd wat dat gaat opleveren!
Hope you liked this blog..
