En toen werd het toch nog winter in Nederland. De eerste sneeuw in het Heuvelland viel al in de eerste week van februari, maar mijn werk en andere verplichtingen gaven me pas een week later, toen inmiddels heel Nederland wit was geworden, de kans om erop uit te trekken. Gewapend met de dikste jas, handschoenen en zelfs thermisch ondergoed tegen de -7 graden Celsius die het die zonnige middag was, kon ik er die zondag op uit. En het geluk was met me, want ik kon er die week nog tweemaal op uit! Ditmaal gewapend tegen -11 graden Celsius om de kraakheldere zonsondergang na te jagen. Heerlijk! Ondertussen was ik me gaan interesseren voor panorama’s, nadat ik hele mooie voorbeelden op het internet gezien had. De laatste keer dat ik een panorama maakte, was alweer een hele tijd geleden en dit leek me een prima gelegenheid.
Die zondag was het druk in het Heuvelland. Op de vijvers werd geschaatst en tientallen wandelaars liepen door het witte landschap. Ondanks de kou en dankzij de kledinglagen was het aangenaam vertoeven in de zon en ik besloot mijn statief neer te zetten in het veld tussen Eijs en Wittem, waar ik reeds eerder mooie resultaten had behaald. De cypressen die daar in het veld staan, geven mooi diepte aan het Geuldal dat slingert tussen Epen, Partij en Gulpen. Nu is een panorama maken op zich niet zo moeilijk zolang je maar genoeg overlap laat tussen de foto’s en een statief gebruikt. De software doet de rest wel. In mijn ogen is de enigste uitdaging de geometrische vervorming die, als je geen panoramische statiefkop gebruikt, onvermijdelijk optreedt. Ik gebruik zelf Photoshop Elements voor het maken van panorama’s. Het ene panorama gaat wel goed, terwijl de andere teveel vervorming heeft. Daar moet ik nog mee experimenteren. Maar goed, uiteindelijk zal ik alle panorama’s in een keer verwerken, ik had nu alleen de opnames ingelezen en stond in de startblokken voor nog meer winterfoto’s.
Die dinsdag had ik me voorgenomen een van de kraakheldere zonsondergangen te gaan vastleggen. Al bijna twee weken jeukten mijn handen bij het zien van die koude blauw-rode luchten. Die dag zou het ook nog eens volle maan zijn, dus ik hoopte stiekem op mooie resultaten. Niks was echter minder waar. Een uur voordat ik vertrok, schoven wolken naar binnen. Uiteindelijk stond ik met -11 graden Celsius in een sneeuwbui op dezelfde plek tussen Wittem en Eijs. Hier was geen eer te behalen en ik schoot snel twee panorama’s en vertrok verkleumd maar weer. Mijn revanche kreeg ik drie dagen later. Terwijl de winter weer op z’n einde liep (de dag erna zou de dooi invallen), werd ik getrakteerd op een prachtige geel-rode zonsondergang tegen een diepblauwe lucht. Ik had me al voorgenomen om revanche te krijgen en stond dan ook in de startblokken. Er stond een gure wind, maar het prachtige schouwspel voor me deed me dat allemaal vergeten. Ik was net op tijd, want de traditionele zonsondergangstijden moet je in het Heuvelland met minimaal een kwartier tot een half uur verkorten anders is de zon keihard achter een heuvel verdwenen… Ik maakte veel foto’s en natuurlijk ook weer een panorama. Ook weer op dezelfde plek, want de gaten in de sneeuw verrieden duidelijk waar de vorige keer mijn statief gestaan had! Het was muisstil. Alleen het geroep van een roofvogel in de verte was te horen. En ik dacht erover na hoe mooi het vak van landschapsfotograaf eigenlijk niet is!
Twee weken later kon ik eindelijk aan de slag met het maken van de panorama’s. Nadat ik de individuele foto’s uit de RAW opnames had ontwikkeld (waarbij alle foto’s identiek moeten blijven aan elkaar), laadde ik de foto’s per panorama in de PhotoMerge module van Photoshop Elements in en liet de computer zijn werk doen… en kon meteen koffie gaan drinken, want uiteindelijk kostte elk panorama me ongeveer 20 minuten aan rekenwerk voor mijn laptop. Het was duidelijk een hoop werk, maar de resultaten mochten er zijn! Sommige panorama’s moesten meerdere malen opnieuw, vanwege de eerder genoemde vervormingen, maar uiteindelijk kon ik vier min of meer geslaagde panorama’s opslaan. Allemaal hebben ze last van de geometrische vervormingen, maar een echte panoramakop is me gewoon te duur. Ik ga wel nog eens experimenteren met andere software, maar vooralsnog is het resultaat goed genoeg.
De twee beste panorama’s staan in mijn portfolio, want er komen er in de toekomst vast nog meer! Eigenlijk zijn dit maar slappe aftreksels van de originele opnames, die 37 MB per stuk zijn. Helaas kan ik door restricties de opnames niet in een groter formaat weergeven. Ik word geboeid door de weidsheid en de details die zo’n panorama aan een landschap kan geven; een weidsheid die een simpele panoramische uitsnede niet kan geven aan een foto. Daarvoor heb je echt meerdere aan elkaar genaaide opnames nodig. De overige winterfoto’s komen in de volgende post aan bod. Voor nu: geniet van deze panorama’s!
Geef een reactie